SŁOWO WSTĘPNE OD AUTORA:
Odkąd zmieniłem przekonania w temacie chrztu niemowląt z baptystycznych na prezbiteriańskie, wielokrotnie usłyszałem pytanie: „Co cię do tego przekonało?”. Na swoim blogu (pbartosik.pl), w mailach, mediach społecznościowych, w prywatnych rozmowach wielokrotnie dzieliłem się biblijnymi powodami przejścia na pozycję reformowaną w tym względzie. Wychodząc naprzeciw wszelkim pytaniom, ale także wciąż dość powszechnemu nierozumieniu powodów chrztu niemowląt w reformacyjnej teologii, postanowiłem zebrać swoje myśli i przedstawić w niniejszej książce. Oczywiście nie wyczerpuje ona tematu chrztu. Przedstawiłem w niej argumenty, które uważam za przekonujące i wyrażające biblijne stanowisko. Wielką zachętą jest dla mnie fakt, że nie jestem w tym sam i nie są to jedynie przemyślenia pastora z północy Polski. Chrzest niemowląt jest praktyką historycznego Kościoła oraz Kościołów reformacji i nie jestem odosobniony w teologicznej podróży do niego. Przeciwnie. W swojej służbie osobiście poznałem wiele osób, które odbyły podobną drogę, co ja.
Celem książki nie jest wznoszenie większych murów dzielących zwolenników jednej i drugiej pozycji w kwestii chrztu niemowląt. Celem jest zrozumienie powodów, dla których kościoły reformowane i prezbiteriańskie (i wiele innych w protestantyzmie) chrzczą niemowlęta, by wznieść wzajemny dialog i więzi na wyższy poziom braterskiej miłości.
Jestem wdzięczny za wszystkie rozmowy, debaty na ten temat, które nauczyły i wciąż uczą mnie miłości, zachęcają do wierności Bożemu Słowu i precyzyjności w formułowaniu myśli. O mojej drodze do chrztu niemowląt i tych, którzy na nią wpłynęli, napisałem w ostatnim rozdziale pt. „Moja droga do chrztu niemowląt”.
Przede wszystkim dziękuję mojej kochanej żonie – Joli, z którą odbyłem i wciąż odbywam tę niesamowitą duchową i teologiczną podróż. Naniosła ona wiele cennych uwag do tej książki. Bez jej nieocenionego wsparcia moja służba pastorska i jako autora książek byłaby niemożliwa.
PROTESTANTYZM I CHRZEST NIEMOWLĄT (fragment rodziału 1.)
Kto według nauczania Pisma Świętego powinien zostać ochrzczony? Wielu szczerych chrześcijan odpowiedziałoby bez wahania: każdy, kto wyznał wiarę w Chrystusa. Z tą odpowiedzią zgadzają się wszyscy. Różnica tkwi w ocenie, czy jest ona kompletna czy niepełna? Wyczerpuje wszystkich uczestników chrztu czy mówi jedynie o części z nich? Co z niemowlętami osób wierzących? Co z osobami upośledzonymi umysłowo lub niemymi? Oczywiście, czytając Nowy Testament, bez trudu możemy dostrzec przykłady chrztów po złożonym wcześniej wyznaniu wiary. Czy jednak rozstrzygają one sprawę udzielania sakramentu dzieciom chrześcijan? W moim przekonaniu nie. W tej kwestii musimy sięgnąć po całość nauczania Biblii.
Przez prawie 10 lat od mojego nawrócenia uważałem chrzest niemowląt za błędną praktykę. Przekonywały mnie ku temu trzy główne argumenty. Po pierwsze: rzymskokatolicka teologia chrzcielna, z którą jako protestant nie mogłem się zgodzić. Po drugie: doświadczenie, w dwóch wymiarach – własne pragnienie zaakcentowania przełomu, jakiego dokonał Bóg w moim życiu, oraz obserwacja owoców życia wśród masowo chrzczonych ludzi w naszym kraju. Po trzecie: wersety z Nowego Testamentu mówiące o chrzcie dorosłych osób, które wyznawały wiarę, zanim go otrzymały. Powyższe powody można sprowadzić do dwóch kwestii: błędny autorytet (doświadczenie: cudze i własne) i błędna hermeneutyka. Moje przekonania uległy jednak zmianie, gdy przyjrzałem się niniejszej kwestii z perspektywy teologii reformowanej, która – odwołując się do całości biblijnego nauczania – w spójny i wierny wobec Słowa Bożego sposób rozwiała moje wątpliwości.
